ครั้งหนึ่ง ฉันเคยมีแมวชื่อเจิน ที่จริงแล้ว
ก็ไม่ได้คิดว่าเป็นแมว แต่คิดว่าเป็นเพื่อนต่างหาก
เจินเป็นแมวพันธุ์ขาวมณี มีขนสีขาว
นัยน์ตาข้างหนึ่งเป็นสีเหลืองอ่อน ส่วนอีกข้างเป็นสีฟ้า
เจินเป็นแมวแก่อายุ 10 กว่าปีแล้ว
เราอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่ฉันอยู่ประมาณ ป.3 ได้
ตอนที่เจินจากไปตลอดกาลก็คือวันที่ 5 เดือน 5 ปี 50
คืนก่อนวันนั้น เจินไม่สบาย ไม่ใช่ว่าเป็นไข้
หากแต่ตากำลังจะบอด เพราะแผลที่ก็ไม่รู้ว่าเกิดจากอะไร
แม่ไม่อยากให้เจินเข้าบ้าน เพราะเปลือกตา
ที่เป็นแผล มีเลือดหยดอยู่ ภาพที่เห็นมันทรมานใจฉัน
แล้วพี่ก็พูดขึ้นว่า เดี๋ยวตอนกลางคืน เจ้าม่อนก็เอาเข้าบ้าน
ใช่แล้ว คืนก่อนๆ ก็ทำอย่างนั้นจริงๆนั่นแหละ
แต่ฉันไม่ชอบให้ใครมาพูดอย่างนี้ ฉันก็เลยประชดไม่เอาเข้าบ้าน
พร้อมกับบอกเจินในใจว่า ไว้พรุ่งนี้ค่อยเข้านะเจิน
แล้ววันต่อมา ฉันก็ไม่ได้เจอเจิน แต่วันนี้ต้องไปงานบวช
ขณะกลับ เพื่อนบ้านก็โทรมาบอกว่า เจินตายแล้ว
จะให้ฉันทำอย่างไรได้ หน้ามันชา ใจมันเจ็บ
มันทำให้ฉันรู้ว่า
การประชดประชัน มีแต่ทำให้เสียใจ แต่การที่เราตัดสินใจทำไปแล้ว
จะมาเสียใจภายหลังทำไม ถึงแม้ผลที่ได้จะ เลวร้าย แต่บางทีมันอาจจะดีก็ได้
มีชีวิตเพื่อความสุข บนความสุข ที่นึกเมื่อใดก็มีรอยยิ้มเปื้อนหน้า เพราะทุกอย่างไม่มีตลอดไป 
Besoar
edit @ 21 Jun 2009 13:01:57 by besoar
edit @ 23 Jun 2009 17:17:14 by besoar
edit @ 26 Jun 2009 17:10:49 by besoar